Zobacz więcej na: http://www.jatomamszczescie.tvp.plJa to mam szczęście! SEZON2 od poniedziałku do piątku o 19:25 w TVP2 !Dzieci tak bardzo chcą mieć psa, że ★ 10 000 polubień filmu oznacza, że OD RAZU wrzucam kolejny odcinek! https://www.youtube.com/watch?v=NGb6r090DCo★ Podobał się film? Subskrybuj, dostaniesz Żadna łza na sen nie będzie czekać nas co dnia. Tylko daj mi jeszcze spróbować, czym jest życia smak. Bo ja lubię ten stan jak śmiech i parę promieni słońca. Zostać tam, gdzie chcesz, nie tam, gdzie każą nam koszta. Żadna łza na sen nie będzie czekać nas co dnia. Tylko daj mi jeszcze spróbować, czym jest życia smak. User Lists. Ja to mam szczescie (TV Series 2012) cast and crew credits, including actors, actresses, directors, writers and more. gwarny dzień i gwiazdami lśniąca noc. Szczęściem są ptaki głośno rozśpiewane. i twój najukochańszy głos. Szczęściem też może być i niepogoda, głośny wiatr i tłukący w szyby deszcz. Co mi tam, kiedy wiem, że Ty mnie kochasz. i że ja Ciebie kocham też. Szczęściem mym są codzienne Twe powroty, lirik maula ya sholli wasallim daiman abada maher zain. Czasami coś piszę, czasami dodam zdjęcia, jakiś film.. Coś zacytuję, coś zareklamuję.. A dziś podzielę się muzyką. I choć będzie to jedna piosenka, to zwyczajnie muszę… Różnie jest z tymi dźwiękami.. Czasami wpada nam coś w ucho i słuchamy w kółko i w kółko.. Potem jakoś w głowie ucichnie, wraca po latach, wciąż wzrusza, ale już nie tak mocno.. Czasami się osłucha i nie wzrusza wcale.. Ale są też takie, które bez zmiennie wywołują ciarki na ciele. Ja jestem zwolennikiem słuchania takich piosenek głośno, w samotności i spokoju. Inaczej tracą sens. Odtworzona na szybko nie trafia w nas tak jak powinna, tracimy zatem zapał by do niej wrócić.. Ja wsiadam najczęściej w auto. Puszczam i przeżywam. Ale tak!! Śpiewam, płaczę, gestykuluję.. To ta piosenka, która powoduje we mnie wszystko. Całą barwę uczuć jaką w sobie posiadam.. Może dziś w ten jesienny wieczór kiedy położycie dzieci spać.. Założycie słuchawki i posłuchacie.. 30 lipca, 2018 9:18 „Piosenka” Krzysztofa Kamila Baczyńskiego to przykład liryki opisowej i znakomity dowód talentu autora, który, to może ciekawostka, tuż przed wybuchem wojny, po zdanej w 1939 roku maturze planował studia na ASP i szykował się nawet do wyjazdu na uczelnię we Francji. Dzięki temu, że krótki, tekst „Piosenki” ujawnia mistrzowskie operowanie słowem, niezwykłą wyobraźnię poety, umiejętność odwoływania się do wrażeń różnych zmysłów. Opisywana kraina, w której podmiot liryczny przebywa, nie leży w Polsce. To raczej krajobraz śródziemnomorski. Rosną tu winogrona i pomarańcze, morze jest koloru malachitu, fioletowoszare łąki niosą skojarzenie z polami lawendy. Bohater chłonąc całym sobą bogactwo obrazów, barw, form, kształtów mówi o nich, samemu pozostając na drugim planie. Tylko na początku i na końcu posługuje się pierwszą osobą czasownika „wędrować”. Liczba mnoga może wskazuje na towarzystwo. Efektem jej zastosowania jest silne odczucie czytelnika, że uczestniczy w tej magicznej podróży, a jego zmysły niemal w dosłownym sensie odbierają wszystkie wrażenia. Powtórzenie pierwszego wersu, dosłowne raz i niedokładne drugi raz, powoduje, że odbiorca koncentruje się na samej wędrówce i jej przeżywaniu. To czysta kontemplacja, podziw, zachwyt, cieszenie się wszystkimi skarbami natury. Tylko cztery zwrotki, szesnaście wersów, słowa zatem starannie zostały przez autora dobrane. Występujące w ostatnich dwóch linijkach już w charakterze anafory „znów” musi być ważne. Odwiedzana, najprawdopodobniej śródziemnomorska, kraina, jest miejscem podmiotowi dobrze znanym. Wszak: „znów wędrujemy ciepłym krajem”. W tym szczęśliwym miejscu nawet śmierć nie budzi grozy, jest czymś naturalnym, nieodzownym elementem życia. Nie smuci nas umieranie ptaków wśród pomarańczy. Epitet „powrotne” sugeruje może właśnie cykliczność rządzącą światem przyrody, dla której narodziny, wzrost, dojrzałość, przekazanie życia i odejście są czymś zrozumiałym, oczywistym i niedramatycznym. Kto zresztą może myśleć o martwocie na ziemi, nad którą niebo rozwiesza chmury niczym gospodyni pranie na sznurkach? A może „płynność arkad” to wcale nie obłoki? Może to wzgórza, falujący teren łąk fioletowoszarych? Nie tylko niebo jest personifikowane. Jako osoba przedstawiona została także noc, która nie dosyć, że słodką grzywą liże morze, to jeszcze rozdaje winogrona gwiazd. Noc i niebo pełnią rolę troskliwych gospodarzy, przypominają bogów życzliwych wszystkim. „Piosenka” Baczyńskiego to utwór zmysłowy, oddziałuje tak mocno, ponieważ bardzo sugestywnie mówi o wrażeniach, silnych, różnorodnych, odczuwanych między innymi całą powierzchnią skóry, gdy mowa na przykład o lecie „sparzonym wiatrem jak pokrzywą”. Lato jest nazwą dla pory roku. Tu pełni rolę zastępczego motywu. Nabrzmiewa „jak gruszki” nie ono, ale wszystko dookoła. „Jak miękkie gruszki brzmieje lato”. Następuje intensyfikacja przeżyć. Lato weszło w fazę pełni. Trwa wegetacja, dojrzewają owoce. Gorący wiatr, który parzy, to przecież odczucie człowieka a nie abstrakcyjnego lata. Podobnie sugestywne są motywy „pejzażu wsiąkającego miękko w powieki” i soli zakrzepłej na wargach. Pejzaż wsiąka w powieki, a zatem nawet w czasie, gdy oczy są zamknięte, przenika do środka. Daje to efekt łączności człowieka z życzliwą, szczodrą naturą. Sól „zakrzepła na nagich wargach” mogła zostać przywiana z morza, poderwana przez wiatr z wodą morskich fal. Usta to czuła bardzo część twarzy. Kojarzy się z pocałunkami. Gotowość przyjęcia odczuć, wrażeń wzmacnia niemający przecież dosłownego znaczenia epitet „nagie”. Wargi zawsze są nagie, niczym ich nie okrywamy. Podmiot liryczny przebywa w krainie uroczej, cudownej, magicznej, a i nas, przypomnijmy, dzięki owemu „my” z pierwszej i ostatniej zwrotki, do niej wprowadza. Efekt odrealnienia krainy uzyskany został dzięki szczególnemu zastosowaniu słów. Wiemy, że coś mogłoby dziać się w zatoce, ale w „prądach zatok”? Metafora odrywa nas od realiów świata dobrze nam znanego. Ciekawym zabiegiem jest także swoiste odwrócenie: noc liże grzywą morze. Raczej morze kojarzy nam się z grzywami fal i to ono nimi mogłoby „lizać” choćby piasek plaży. Noc ma grzywę słodką. To synestezja. Fontanny perłowe, obok rozdroży, stanowią jedyny motyw, który wiązać moglibyśmy z działaniem człowieka. Poza tym ślady jego działalności nie istnieją. Wszystko tu jest dobre, ziemia ciepła, bogactwo form i barw karmi wyobraźnię, oddala nudę. Bezczynność nie istnieje. Noc i niebo krzątają się, by zapełnić przestrzeń ponad głową ruchomymi obrazami, wystawiają spektakl. Człowiek jest tu pożądanym gościem. Może powrócił do raju, z którego wyszedł dawno temu. Dlatego „znów wędrujemy”. To jedna z możliwych interpretacji. Oczywiście, pora wymienić, także jak najbardziej na miejscu, motyw arkadii, ale specyficznej bo bez pastuszków, uprawnych pól, trzody i sadów. Pan Baczyński zabrał nas do baśniowej krainy i to na krótko przed eksplozją największego w dziejach świata kataklizmu. Analizę przygotowałem przed kolejną rocznicą wybuchu powstania warszawskiego. „Piosenka” z 1938 wskazuje wyraźnie, że nie mają racji ci, którzy twierdzą, że bez wojny talent autora „Z głową na karabinie” nie rozwinąłby się. Wkrótce interpretacja „Mazowsza”. Interesujące jest porównanie obu utworów. Pomaga zrozumieć wrażliwość poety, ważność natury w świecie jego artystycznej wyobraźni i literackiego mikrokosmosu. Podkreślić warto zarówno swoistą ascezę, językową oszczędność, umiejętność powstrzymania się przed szerokością opisu i doznań, jak i zastosowanie wyrafinowanych środków stylistycznych. W „Piosence” są wspaniałe metafory, doskonale dobrane motywy, dyskretne rymy, płynny, kołyszący, hipnotyzujący niemal rytm, porównanie i personifikacje. Mała perełka liryki opisowej. Ślad wyraźny związków Polski z kulturą Morza Śródziemnego, choć Krzysztof Kamil nigdy nie zobaczył go własnymi oczami. Drodzy Goście, jakże mile tu widziani Nauczyciele i Uczniowie, „Piosenka” to świetny materiał na lekcję o środkach stylistycznych. Większość została powyżej omówiona, ale dla pełniejszego obrazu zwrócę Waszą uwagę na przestawny szyk zdania. „noc winogrona gwiazd rozdaje” Dla polonistów to tak łatwy do zauważenia zabieg, że łatwo go pomijają. Uczniom przypomnę, że naturalny w języku polskim szyk wyznacza dopełnieniu miejsce za czasownikiem, a nie przed nim. Posługując się polszczyzną na co dzień, bez namysłu powiemy: noc rozdaje winogrona gwiazd. Przestawny szyk dostrzeżemy w wersie jedenastym (trzecim w trzeciej zwrotce): „Jak miękkie gruszki brzmieje lato” Powiedzielibyśmy: Lato brzmieje jak miękkie gruszki. Podmiot zazwyczaj stoi przed orzeczeniem. Oczywiście, mamy tu i porównanie. W trakcie analizy języka nie zwraca się często uwagi na czas. Zastanówmy się chwilę. Czy zastosowanie w „Piosence” czasu teraźniejszego ma znaczenie? Czy warto się przy tym gramatycznym wyborze autora zatrzymać? Myślę, że tak. Posłużenie się czasem teraźniejszym jest jednym z kilku środków w celu wywołania wrażenia, że wszystko dzieje się naprawdę. Co było, minęło, co będzie, jeszcze nie nadeszło, co jest teraz… jest. Razem z klamrą formuły: znów wędrujemy ciepłym krajem, wraz z zastosowaniem pierwszej osoby liczby mnogiej czas teraźniejszy tworzy iluzję obecności czytelnika w świecie przedstawionym, wprowadza nas w trans, hipnotyzuje wraz z rytmem i zjawiskowymi obrazami świata, od „malachitowej łąki morza” zaczynając. Poniżej krótka analiza rytmu. Pozioma linia to oznaczenie sylaby, czerwony kolor sylaby akcentowanej, nawiasy obejmują wyraz bądź zestrój akcentowy) Znów wędrujemy ciepłym krajem, (- – – – -) (– -) (– -) malachitową łąką morza. (- – – – -) (– -) (– -) (Ptaki powrotne umierają (– -) (- – -) (- – -) wśród pomarańczy na rozdrożach (- – – – -) (- – – -) W pierwszej zwrotce zawsze akcentowana jest czwarta sylaba i przedostatnia. Trzy wersy mają dziewięć sylab, tylko trzeci osiem. Wszystkie wersy mają po trzy akcenty, ostatni dwa. Średniówka wypada wszędzie po piątej sylabie. Możemy mówić o wyraźnym zrytmizowaniu tekstu. Zapraszam do lektury omówień, analiz i interpretacji dwu innych utworów Baczyńskiego: “Historii” i “Z głową na karabinie”. Kto szykuje się do egzaminu, lekcji, może przyjrzeć się innym analizom i interpretacjom zamieszczonym w serwisie. Warto skorzystać ze spisu treści bądź z wyszukiwarki. Jeśli masz ochotę wesprzeć finansowo działanie tego serwisu, przyczynić się do jego rozwoju, możesz dokonać wpłaty/przelewu na konto firmy: Sztuka Słowa PL, Tomasz Filipowicz. Nr: 15 2490 0005 0000 4500 8617 6460 Tytułem: SERWIS EDUKACYJNY Wyświetlenia: 17 521 Kategoria: Uncategorized 2 125 189 tekstów, 19 865 poszukiwanych i 380 oczekujących Największy serwis z tekstami piosenek w Polsce. Każdy może znaleźć u nas teksty piosenek, teledyski oraz tłumaczenia swoich ulubionych utworów. Zachęcamy wszystkich użytkowników do dodawania nowych tekstów, tłumaczeń i teledysków! Reklama | Kontakt | FAQ Polityka prywatności Dzień dobry, cześć i czołem. Nie mogłem znaleźć żadnego pola na którym mógłbym się jeszcze w najmniejszym stopniu rozpisać o liczbie dwadzieścia dziewięć więc przepraszam ale tym razem nie zrobimy dłuższej serii z tematem z ankiety. Zamiast tego porozmawiamy sobie przez chwileczkę na temat najpopularniejszej piosenki pana Grechuty czyli „Ważne są tylko te dni.” Każdy słyszał ją nie raz i nie dwa ale czy zastanawialiście się kiedyś o czym ona właściwie jest? Dziś zrobimy sobie szybką wycieczkę w głąb piosenki. I na wstępie zaznaczam, że nie mam pojęcia jak mi to wyjdzie. Kiedyś to już robiłem ale amatorsko i krótko... Więc jak to mówią Rosjanie: „Вперёд!” Pierwsza zwrotka brzmi: Tyle było dni do utraty sił Do utraty tchu tyle było chwil Gdy żałujesz tych, z których nie masz nic Jedno warto znać, jedno tylko wiedz, że A zatem wiemy, że chodzi bynajmniej o patrzenie w przeszłość. Wszyscy mamy jakieś wspomnienia, prawda? Każdy z nas ma jakieś chwile do których chcielibyśmy wrócić... Pierwsza zwrotka już nas upewnia, że były takie dni i takie chwile. Rzucałeś petardami i goniła cię policja? Piłeś piwo w parku i goniła cię straż miejska? A może po prostu miałeś spacer brzegiem jakiegoś potoku miejskiego (a żebyście się nie zdziwili! Takie spacery potrafią być romantyczne!)? My, ludzie, istoty humanoidalne mamy zawszą taką chęć żeby zastanawiać się nad przeszłością, żeby rozważać „co by było gdyby?” Nie wierzycie? Wejdźcie czasem na i zobaczcie ile tam jest komiksów na temat zastanawiania się nad swoim życiem przed snem... Ludzie uwielbiają wręcz zamartwiać się, szukać jak ich przeszłość mogła się potoczyć inaczej i pytać samych siebie dlaczego coś zrobili nie tak jak powinni. Myślę, że każdy, nawet ci najtwardsi tak mają. A Marek Grechuta uczy inaczej! Zostawcie swoją przeszłość w cholerę! Ważne są dni których jeszcze NIE ZNAMY! Do refrenu dojdę na końcu, teraz przejdziemy za to do drugiej zwrotki: Pewien znany ktoś, kto miał dom i sad Zgubił nagle sens i w złe kręgi wpadł Choć majątek prysł, on nie stoczył się Wytłumaczyć umiał sobie wtedy, właśnie, że Tutaj mamy już przedstawioną konkretną sytuację z życia. Z angielskiego będzie to „personal experience.” Mamy zatem człowieka znanego i bogatego (sad jest w historii człowieka czymś co przynosi zyski. W feudaliźmie, gdy nie było jeszcze fabryk dla tysięcy pracowników, nawet całkiem spore zyski) który nagle wymyślił sobie inny kurs dla swojego życia. Może przegrał w kasynie? Może sprzedał wszystko by mieć na narkotyki? Może po prostu zrobił coś co drogo go kosztowało? Nie wiemy. Napewno „w złe kręgi wpadł.” Zabawa z mafią? Może... To jednak nie jest aż takie ważne. Ważniejsze jest to, że się nie stoczył. Ważniejsze jest to, że z tego wyszedł. To niesamowite, prawda? Przeciętny słuchacz złapie jeden morał historii – zawsze możemy wyjść z naszych problemów. Ale są i tacy którzy zauważą drugi morał – możesz być znany i bogaty ale i tak możesz nagle zgubić sens swojego życia... Są ludzie którzy są sprzeczni wewnętrznie. Mówią o sobie, że są „autodestrukcyjni”, czasami ich ból psychiczny jest taki, że faktycznie zaczynają się okaleczać. Wypełniają przez to jeden morał – zawsze możesz się zgubić. Grechuta podaje nam jednak niesamowitą wizję! Patrz! Możesz z tego wyjść! Nadal ważniejsze są dni których nie znamy i nadal masz szansę na to by skończyć ze swoimi problemami. Po prostu trzeba z tymi problemami walczyć i się nie poddawać. Kto wie? Może jutro lub pojutrze twoje problemy zniechęcą się przez twój opór i po prostu znikną... Jak rozpoznać ludzi, których już nie znamy? Jak pozbierać myśli z tych nieposkładanych? Jak oddzielić nagle rozum swój od serca? Jak usłyszeć siebie w takim szumnym scherzu? Pytania, pytania i jeszcze raz pytania. Ważne? I to jeszcze jak... Czy mogę na nie odpowiedzieć? Każdy z nas musi sam sobie na nie odpowiedzieć. Wszyscy przecież mamy w naszych życiach takie osoby które oddalają się od nas stopniowo tak, że po pewnym czasie zupełnie ich już nie znamy. Każdy z nas napewno przeżył taką chwilę gdy myśli rozbiegają się na swoich krótkich łapkach i nie można się pozbierać. „Jak oddzielić rozum od serca?” to pytanie zadawane przez pokolenia gatunku Homo Sapiens i nie wiem czy ktoś dotarł do odpowiedzi (co nie znaczy, że nie warto próbować). I na koniec jak usłyszeć siebie? To chyba najważniejsze. W czasach powszechnej globalizacji i indoktrynacji medialnej coraz bardziej jest nam wpajane, że musimy być tacy jak inni. Mamy mówić tak jak inni, wyglądać jak inni i zachowywać się jak inni. Jak w takich czasach słuchać siebie? Jak mamy wiedzieć kim jesteśmy? Był takie fragment w książce „Świat Zofii” kiedy pada pytanie „Kim jesteś” a tytułowa Zofia zaczyna odpowiadać „człowiekiem, uczniem”. Czy naprawdę na takie pytanie możemy odpowiedzieć w tak banalny sposób? A kim ty jesteś, czytelniku? Myślałeś (lub myślałaś) na tym? Może czasami warto na chwilę posiedzieć gdzieś w ciszy i zastanowić się nad samym sobą...? W czwartej zwrotce zmienia się tylko druga połowa i brzmi tak: Jak odnaleźć nagle radość i nadzieję? Odpowiedzi szukaj, czasu jest tak wiele. No i co mi odpowiecie? Że nie macie wcale aż tyle czasu? Mamy tyle czasu ile sami sobie damy. Radość i nadzieja jest z pewnością cięższym kawałkiem do zgryzienia. Pisaliśmy niedawno o szczęściu prawda? Każdy z nas może mieć inne podstawy do bycia szczęśliwym. Jedni znajdą radość w wyprowadzaniu psa o północy (osobiście polecam), inni w prowadzeniu samochodu kiedy nie ma wielkiego ruchu na ulicach. Nie mogę za was odpowiedzieć na takie pytanie. Wy sami musicie się zastanowić co może wam sprawić radość. Nawet jeśli jest to coś niezbyt realnego, spróbujcie do tego dążyć (no chyba, że radość może wam przynieść tylko przejechanie się na jednorożcu... Zresztą o tych jednorożcach wkrótce coś napiszę ;) ). Co do nadziei to chciałbym zacytować dwa zdania. Nie ważne czy to z mojej konwersacji czy nie: -„Nadzieja matką głupich :D ” -„Jeśli nadzieja dotyczy Ciebie to mogę być choćby i idiotą” Naprawdę nieważne jest czy nadzieja jest matką głupich czy nie. Ważne jest to że czasami potrafi zmieniać świat... Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy Ważnych jest kilka tych chwil, tych na które czekamy To jest właśnie to o co chodzi w tej piosence – nie jest ważne to co było. Musimy się bardziej interesować tym co dopiero ma być niż tym co już było. Masz problemy? Walcz z nimi i nie rozpamiętuj przeszłości. Przyszłość jest znacznie, znacznie ważniejsza. Przynajmniej tak uczy nas Marek Grechuta w ten piękny, słoneczny dzień. A ja pozdrawiam i życzę sukcesów w przyszłości :) Ach... jakby ktoś jeszcze nie zauważył dodałem stronę "blogi które czytam". Ona będzie co jakiś czas edytowana, nowe pozycje się z czasem pojawią, opisy z czasem mogą się zmienić... Tak czy owak tam są blogi na które zaglądam ;) Tekst piosenki: Ja to zawsze szczęście mam, gdzie się pali, jestem tam! Na szczęście życie to żart, dobrze mi, że ciebie mam. Każdy dzień to nowy plan, na szczęście wszystko to mam. Na, na, na... Ja to mam szczęście, wszystko to mam. Dodaj interpretację do tego tekstu » Historia edycji tekstu

ja to mam szczęście piosenka interpretacja